Lucas.

  Maanden volgden. Ik hoorde maar niets. En om onze rekeningen te betalen nam ik een baantje als bruiloftcameraman. Het was frustrerend. Het was saai, maar het betaalde de rekeningen.

  In dezelfde tijd maakten we onze tuin geweldig. En werd de aanbouw aan ons huis gemaakt. De aannemer maakte van een van de kamers een kinderkamer. Zodat zodra we een kindje zouden verwachten, we er al gelijk klaar voor waren.

  Voor mij leek alles hoopvol. Maar ik zag veranderingen in Sophia. Alsof de zekerheid bij haar er niet was. Ik vond verborgen zwangerschapstests in de prullenbak. Allemaal negatief. Iets waar ze me niets over vertelde. Ik liet het gaan. Ik zou er wel over beginnen als het nodig was.

  Ik schreef door aan de film die ik wilde maken. Die nu eindelijk vorm begon te krijgen. “Ik snap niet dat je iemand anders cast voor jouw rol, Luuk. Je moet hem zelf spelen,” zei ze, zoals ze zo vaak deed als ik haar de aanpassingen liet lezen.

  “Ik ben niet interessant, Phitje,” zei ik en kuste haar nek.

  “Ik vind van wel hoor,” zei ze plagend.

  “Wie van ons is er nu niet objectief?” zei ik, haar weer kussend.

  “Jij bent het nooit. Mag ik ook een keer?”

  Ik lachte zachtjes. “Jij mag alles,” zei ik haar.

  Ze lachte zachtjes. “Ook weggaan?” zei ze met een ondeugende blik in haar ogen.

  “Ja, dat mag je. Ik houd je niet tegen,” zei ik, mijn kusjes verplaatsend naar haar schouder. “Maar ik hoop dat je gewoon bij me blijft.”

  Ze tilde mijn gezicht omhoog met haar vinger en zoende me. “Ik ga nergens heen,” zei ze. Al zag ik iets in haar ogen wat ik niet thuis kon brengen. Ik besloot het in stilte in de gaten te houden. En gewoon te genieten van het samen zijn met haar.

  Sophia

  Weer was er een maand voorbij. Ik had weer stiekem een test gekocht. Een heel jaar. Dat zou toch wel genoeg zijn om eindelijk een kindje te verwachten? Ik keek op het testje. De hoop die was opgebouwd verdween weer. Weer was die negatief. Al tien keer op rij. Al een jaar nu. Een jaar lang probeerden we zwanger te worden. Maar nog altijd niets.

  Ik voelde me met de dag waardelozer. En met elke negatieve test voelde het alsof ik als echtgenote tekortschoot. En een gefaalde vrouw was. Vrouwen horen gewoon zwanger te kunnen worden zonder gedoe, toch? Anders deden wij toch wat verkeerd?

  Ik ademde een paar keer diep in om niet te gaan huilen. Ik verborg voor Lucas dat ik zwangerschapstests deed. Ik wilde niet dat hij wist dat ik er meer aandacht aan besteedde dan hij nodig vond.

  Ik haalde weer even vier keer diep adem. Vouwde het testje in toiletpapier en liep het toilet uit. “Je was even weg,” zei Lucas. Ik knikte. “Beetje last van mijn maag, maar is al over,” zei ik glimlachend. Ik liep naar buiten en gooide het testje in de kliko. Weer een maand voorbij.

  Ik was inmiddels voorbij het idee dat het wel goed zou komen. Ik wilde dat niet met Lucas bespreken. Ik wilde dat gevoel niet bij hem wegnemen. Maar ik moest met iemand praten. Joyce zou het gelijk vertellen. En Jonas was ook een flapuit.

  Ik besloot het te biechten bij Peter. Hij moest het dan geheimhouden en ik was het dan kwijt. “Ik ben even weg,” zei ik tegen Lucas. Hij omhelsde me, dieper dan hij normaal deed. “Waar ga je heen?” vroeg hij.

  “Weet ik nog niet,” jokte ik.

  “Oké. Veel plezier dan.”

  Dat vond ik zo heerlijk aan Lucas. Hij liet me vrij. Ik mocht doen en gaan wat en waar ik wilde. Hij vertrouwde me. Ik kuste hem, misschien iets langer dan normaal. “Als er wat is, Phi,” zei hij, mijn haar strelend. “Ik ben er voor je, hè. We kunnen alles bespreken.”

  Ik knikte. “Dat weet ik.” Ik kuste hem nog een keer en vertrok.

  Aangekomen bij mijn broer zijn kerk ging ik gelijk in het biechthok zitten. Het gordijn ging open. Ik kon niet goed zien wie er in het andere hokje zat. “Ik kom hier om mijn zware hart te verlichten,” zei ik. Ik keek door het raampje en zag wie er ook zat knikken.

  “Ik vraag u om advies.” Weer knikte degene naast mij. “Mijn man en ik willen graag een kindje. We proberen het al een jaar, maar…” Ik snikte even. “Ik raak maar niet zwanger.” Ik snikte weer.

  “Het antwoord lijkt me duidelijk,” zei degene naast mij. Het was mijn broer Martins stem. In plaats van die van mijn halfbroer Peter.

  “Jij verloochende je roeping als vrouw van de Heer. Jij trouwde. Daarna ging je naar school. In plaats van je taken te vervullen.” Beet hij. Ik zag hem niet goed door het privacygaas van het biechthok. Maar hij klonk alsof hij alwetend was. “Jij bent waardeloos.” Zijn woorden sneden in mijn hart. “Wat heeft die acteur nou aan jou?” beet hij me toe. “Het nut van een vrouw is dat van het verschaffen van een toekomst.” Beet hij. “En een toekomst betekent kinderen krijgen,” vulde hij aan.

  “Wat heeft jouw acteur nu aan je? Wat ben jij waard als je niet eens vrucht kunt dragen?” Tranen rolden over mijn wangen. “De Heer heeft niets aan je. Waardeloze vrouw. En je acteur net zo min. met je eindeloze lege baarmoeder. Vertrek uit mijn kerk.” Ik kon even niet opstaan. Had hij gelijk? Was ik waardeloos voor Lucas? Ik was geleerd dat de kerk gelijk had. Maar ik wilde dat niet geloven. Ik wilde geloven dat ik waarde had.

  “Hoor je me niet?” riep Martin. “Verdwijn. In mijn kerk is geen plek voor waardeloze, onvruchtbare vrouwen.” Ik wist op te staan en weg te lopen. Ik reed maar naar huis. Een zin steeds door mijn hoofd spookte: “Wat heeft die acteur nu aan je? Wat ben jij waard als je geen vrucht kunt dragen?” Wat was ik waard? Wat had Lucas aan mij als ik hem geen kind kon geven? Tranen biggelden over mijn wangen als een regenbui. Martin had gelijk. Ik was een waardeloze vrouw voor Lucas. Hoeveel ik ook van hem hield. mischien was het beter als ik vertrok.

  Lucas

  Ik hoorde de deur opengaan. “Hé, ben je er weer?” vroeg ik. Ik vond het altijd een prettig gevoel als ze thuis kwam nadat ze iets voor zichzelf had gedaan. Dan was ze weer veilig.

  “Ja,” zei ze en liep zonder me aan te kijken weg. Haar stem klonk bedrukt. als of ze flink had gehuild.

  “Phi?” Ik stond op. Dit voelde raar. Ze reageerde nooit met alleen ‘ja’, ze vertelde altijd iets.

  “Phi, is er iets?” vroeg ik.

  “Nee hoor,” zei ze snel en liep naar het toilet en trok die dicht.

  Ik zuchtte zachtjes. Weer een negatieve test dus. Ik wist

  "Sophia?" Ik stapte dichterbij de deur.

  "Laat me maar," zei ze. Ik hoorde tranen in haar stem.

  "Sophia!" herhaalde ik.

  "Nee," zei ze. "Laat me maar alleen."Haar ademhaling schokkerig.

  "Ik kom naar binnen. Je maakt me bang," zei ik. Ik gebruikte een theelepeltje om het slot te openen.

  Wat ik aantrof was hartverscheurend. Ze zat in de douchecabine met haar rug tegen de muur. Haar benen opgetrokken en haar hoofd op haar knie?n en ze huilde verschrikkelijk.

  "Sophia toch." Ik ging naast haar zitten en nam haar in mijn armen. "Wat is er?" vroeg ik, ook al wist ik dat ze te overstuur was om te kunnen praten. "Ik ben hier," zei ik en streelde haar rug. Na een half uur kalmeerde ze eindelijk.

  "Gaat het weer een beetje?" vroeg ik zachtjes. Ze knikte zwak. "Ik ben er als je erover wilt praten." Weer knikte ze.

  "Houd je nog van mij?" vroeg ze. Dit was een rare vraag. Natuurlijk hield ik van haar. Ik was nog altijd stapelgek op haar.

  "Natuurlijk," antwoordde ik en kuste haar haren.

  "Ook als ik alles ben? als ik je niets meer kan geven?" vroeg ze.

  "Waar heb je het over?" vroeg ik. Ik wist waarschijnlijk wel wat ze bedoelde.

  "Als dit ons hele gezin blijft doordat ik niets meer kan geven." Ze snikte. "Als ik geen kinderen kan krijgen. Houd je dan nog van mij?" Ze keek me aan met betraande ogen.

  If you discover this narrative on Amazon, be aware that it has been stolen. Please report the violation.

  Ik nam haar in mijn armen. Voor mij was dat geen vraag die ooit bij me had geleefd. "Natuurlijk, Phitje. Ik hou van jou. Niets verandert dat." Ik voelde haar snikken.

  "Wat is er gebeurd?" vroeg ik weer. Niet omdat ik de waarheid per se moest weten. Ik wilde gewoon begrijpen waarom ze zo van slag was.

  "Komt dat door die testjes van jou?" Ze keek me aan. "Daar weet jij van?" vroeg ze.

  Ik knikte. "Jij kunt niet zoveel voor mij verbergen als jij denkt," zei ik, haar weer diep in mijn armen nemend.

  "Maar het geeft niet. Ik begrijp het wel. Dat heb jij nodig. Dus ik zei niets. Maar nu breekt het je, Sophia. En dat kan ik niet meer goedkeuren." Ik kuste haar tranen weg.

  "Het was niet de test," zei ze. "Maar wil het niet hebben over wat wel."

  Ik streek mijn hand door haar vuurrode krullen. "Ik maak me zorgen."

  Ze schudde haar hoofd. "Niet nodig."

  Ik tilde haar kin op. "Jawel. Ik heb jou nog nooit zo zien instorten. Wat brak jou zo?"

  Ze schudde haar hoofd. "Vertrouw me alsjeblieft."

  Ik zuchtte even. "Goed dan. Op één voorwaarde. Als wat het ook is je weer zo kapot maakt, vertel je me alles."

  Ze knikte. "Oké." Ik nam haar weer in mijn armen. "En als je er ooit wel over wilt praten, ben ik er."

  Ik hoorde haar 's nachts zachtjes snikken. Ik maakte me met de minuut meer zorgen. Wat had haar zo van slag gemaakt? Ze was geen zwakke vrouw die bij het minste huilde. Ze was sterk en taai. Iets moest haar wezen hebben binnengedrongen en haar afgebroken in het diepste ervan. wat als wat het ook was haar te vel had beschadigt?

  Een paar dagen later stond Peter voor de deur. Hij keek wat grimmig. Sophia was aan het werk, ook al had ze vreselijk geslapen.

  "Sophia is er niet hoor," zei ik. Peter knikte en stapte binnen.

  "Ik kom voor jou en dat is niet voor de gezelligheid, Lucas," zei hij.

  "Wat is er aan de hand?" vroeg ik.

  "Ik denk dat je beter kunt gaan zitten." Dit maakte me bang.

  "Is er iets met Sophia?" vroeg ik angstig. "Het is toch niet erg, hè?" vroeg ik er gelijk achteraan. "Zeg dan wat!"

  Peter keek me redelijk rustig aan. "Jij weet beter hoe het met mijn zusje is dan ik, Lucas." Ik knikte en ging zitten. "Wat is er dan wel?"

  Peter pakte iets uit zijn broekzak. "Onthoud: ik ben alleen de messenger." Hij legde het op de tafel. Het was een kleine memorecorder. "Martin is hier mee naar mijn vader gegaan. Ik leg zo de rest wel uit."

  Ik drukte op play. Wat ik hoorde was verschrikkelijk.

  "WAARDELOOS?!" brulde ik. "Hoe durft hij haar waardeloos te noemen?" bulderde ik verder. "Waar haalt hij dat gore lef vandaan?" schreeuwde ik.

  "Wat wil je hier mee doen?" vroeg Peter.

  "Ik wil die stomme kop van hem in elkaar trappen. Ik wil dat hij mij vertelt waar hij het gore lef vandaan haalde om mijn vrouw, mijn enige echte liefde, waardeloos te noemen!" Ik stond op. Peter hield me tegen.

  "Daar schiet jij niets mee op!" zei hij en duwde me terug op de bank.

  "Hij heeft biechtgeheim gebroken," legde hij uit. "Dat is een vorm van vertrouwelijkheidsbreuk. Dat gaat de kerk niet accepteren. En die opname is zonder toestemming. Dat is strafbaar. Jaar cel en 30 duizend boete, automatisch ambtsverbod." Hij keek me aan. "Dan kan Sophia het civiel ook aanpakken, schadevergoeding voor immateri?le schade."

  "En welk goed doet dat dan?" vroeg ik. "Dat hij gestraft wordt en jij de cel niet invliegt voor mishandeling."

  "Maar Peter, een procedure. Ze is al getergd. Ik wil haar niet helemaal ru?neren." Peter knikte bedachtzaam. "Ik kan namens haar alles opzetten, maar daar moet ze akkoord voor tekenen," legde hij uit. "Ik leg dat haar voor," zei ik. "Hierna wil ik naast jou niets meer met haar familie te maken hebben." Beet ik. Ik weet niet of ik het honderd procent meende. Maar het voelde gewoon even zo.

  Peter knikte. "Bedankt voor het vertrouwen in mij," zei hij. "Jij bent anders. Jij staat altijd al aan onze kant." Ik zuchtte. "Dankzij jou mocht ik haar trouwen." Hij legde zijn hand even op mijn schouder en vertrok.

  Ik besloot iets voor Sophia te halen. om te laten zien wat ze waard was. namelijk Alles. In de stad liep ik lang rond, niets was goed genoeg. Tot ik in de etalage van een juwelier een solide zilver met diamantjes aan de rand bezet sterretje zag liggen. Het was een hangertje, ongeveer zo groot als 20 cent. Het was perfect.

  Ik kocht het en liet het voor haar inpakken. Daarna reed ik naar huis, hopend dat ze er al was. Ik zou haar laten zien hoeveel ze me waard was. Tenminste zo veel ik kon. Want iemand tonen dat ze van onschatbare waarde is kost iets meer dan een zilveren sterretje. Maar het was het beste dat ik even kon doen.

  Ik was net thuis toen er werd gebeld. "Lucas de Witte," zei ik.

  "Meneer de Witte, u spreekt met Nicole de Raaf," zei de stem aan de andere kant van mijn telefoon. "Junior inkoper van Videoland. We hebben uw pilot gekeken. We waren onder de indruk van het verhaal en het ruwe talent in uw cast. We willen het een en ander nog gladstrijken voor we het kunnen hebben over het budget. Wanneer schikt dat u?"

  Ik was even overdonderd. Ik had al een half jaar niets meer gehoord na het opnemen van de pilot en mijn pitchgesprekken. En uitgerekend op dit moment belde Videoland.

  "Zo snel mogelijk," zei ik maar.

  "Woensdag ochtend half tien? Neemt u uw charmante hoofdrolspeelster mee?" vroeg de vrouw.

  "Ja natuurlijk," zei ik verbaasd.

  "Tot dan." Ze hing op. Sophia meekrijgen ging nog moeilijk worden. Ik belde snel Teddy en legde de situatie uit. Hij vond het prima om zijn 'lievelingslerares' even uit te lenen. Nu moest ik het haar nog voorleggen.

  Sophia

  Ik kwam thuis. Teddy vertelde me dat ik woensdag niet hoefde te komen. Stond mijn baan nu ook al op knappen? Ach, dat kon er ook wel bij. Ik was een waardeloze echtgenote. En vrouw, doordat ik blijkbaar geen kinderen kon krijgen. Lucas had niets meer gehoord over zijn serie. Vast ook door mij. Want Joyce, Jonas, Sam en de kinderen waren geweldig. Hij zou dus ook geen geld kunnen sparen voor zijn film over Aruba. En tot slot, als klap op de vuurpijl, zou ik mijn baan verliezen. Dus zouden we ons huis kwijt kunnen raken. Perfect, toch?

  Ik liep uitgeput binnen. "Hé daar, schoonheid," hoorde ik Lucas zeggen. Ik schroefde een glimlach op.

  "Lekker gewerkt?" Ik knikte. "Maar vast een van de laatste."

  Hij keek me verbaasd aan. "Hoezo?" vroeg hij.

  "Ik hoef van Teddy niet te komen woensdag. Ik zal er wel uit vliegen," zei ik.

  "Toch maar huisvrouw dan," mompelde ik er achteraan. "Misschien mogen we dan wel een kind," fluisterde ik. Ik voelde tranen prikken.

  "Schat, we moeten even rustig praten," zei Lucas. Dat voorspelde nog minder goeds. 'Ach,' dacht ik even. 'Mijn leven is toch al een puinhoop. Mijn laatste licht verliezen kon ook nog wel.' Ik zuchtte diep en ging zitten, me schrap zettend voor wat er stond te gebeuren. Ik wist zeker dat het laatste wat ik nog had, de liefde van Lucas, nu ook zou instorten.

  "Ja, vertel maar." Ik hoorde mijn stem breken.

  "Het zijn best wat dingen, dus begin ik bij het minst leuke." Hij kwam bij me. "Ik heb gehoord wat je broer zei." Hij pakte mijn hand. "Daar gaat hij voor boeten, dat zweer ik je. Maar dat komt later wel. Dat kan Peter voor ons, als jij dat wilt," zei hij.

  "Ten tweede. Ik heb een afspraak gemaakt bij een vruchtbaarheidsarts. Als we willen kan hij ons over twee weken onderzoeken."

  Ik knikte. "Ja, dat wil ik wel."

  Hij lachte. Nog even sloot ik zijn lach en zijn prachtige ogen in mijn hart. Twee weken dus. Nog twee weken mocht ik hem hebben. Daarna zou hij vast uitgekeken zijn op me. Een beschadigde vrouw die hem niets kon geven. Hij zei me wel dat hij van me zou blijven houden. Maar ik begreep heel goed dat hij dat, als het definitief was, niet meer zou kunnen.

  "Mooi zo. Dan kunnen we daarna kijken wat we nodig hebben, want mijn lieve schat: er zijn meer manieren hoe wij een kind kunnen krijgen." Hij streelde mijn wang. Er begon iets hoop bij me op te bouwen.

  "Ten derde," zei hij en hij legde iets in de palm van mijn hand.

  "Dat is voor jou. Ik zag het in de stad en dacht: ja, dat is precies wat mijn Sophia is." In mijn hand lag een ketting met daaraan een prachtig zilveren sterretje, omrand met diamantjes.

  "Voordat je iets zegt, wil ik het laatste benoemen," zei hij.

  "Jij gaat je baan niet verliezen. Ik heb Teddy gebeld of ik je woensdag mocht lenen. Want ik ben gebeld. Woensdag heb ik een belangrijke vergadering met Videoland over mijn..." Hij schudde zijn hoofd. "Onze serie. En ze vroegen of jij mee kon komen. Als jij dat wilt, ben jij woensdag vrij."

  Ik wist even niet hoe ik moest reageren. Dit was te veel in één keer.

  "Lucas, dit is even te veel allemaal."

  Hij pakte het sterretje uit mijn hand en hing het om. "Dat snap ik. Goed dan, het belangrijkste." Hij keek me aan met zo veel liefde in zijn ogen. "Jij." Hij streelde mijn haar. "De mooiste. Liefste. Meest waardevolle ster in mijn leven." Hij zoende me.

  "Wat wil jij?" vroeg hij. "Wil jij uitzoeken of we natuurlijk kinderen kunnen krijgen?"

  Ik knikte. "Ja." Ook al was ik doodsbang dat ik hem daardoor kwijt zou raken. Ik wilde weten of ik ooit een kind zou kunnen krijgen.

  Hij kuste me weer. "Ruimte voor nog iets?"

  Ik knikte. "Ja, want jij had het over Videoland."

  Hij lachte. "Ze belden me. Ze zien brood in Hanna's Chaos." Dit maakte me enthousiast.

  "Als jij mee wilt, zoals ze me vroegen, hebben we woensdag daar een vergadering over. Maar als jij dat emotioneel niet kan, dan..." Ik zoende hem diep.

  "Ik ga mee," zei ik.

  Hij glimlachte. "Zie je wel. Jij bent mijn ster," zei hij en omhelsde me.

  "Dat andere, dat is bijzaak nu," zei hij. Ik knikte. "Vertel dat maar na het eten. Eerst gaan we vieren dat Videoland ons wil horen." Hij omhelsde me steviger. Ergens voelde dit als een keerpunt. Het was nu alleen nog het niet zwanger worden wat mijn hart overschaduwde. Maar niemand mocht dat aan mij merken. Zeker Lucas niet. Dus was het glimlachen en doen alsof alles goed ging.